إنها بنت!

Het is de laatste week van december, dus de kerstvakantie is begonnen. Veel mensen maken hun huis klaar voor het kerstfeest op 25 en 26 december. Ze kopen een kerstboom en zetten hem in hun huiskamer. Ze hangen hem vol met kleurige kerstballen en zilveren slingers. De scholen zijn dicht en de kaasfabriek is gesloten. Niet iedereen is vrij. Sommige mensen moeten werken tijdens de feestdagen. Zoals Jan Smit, de buschauffeur. Maar hij verdient dan wel extra salaris. Ook Farid Benali moet werken. Het politiewerk gaat altijd door. Is zijn vrouw Sara dan helemaal alleen thuis? Nee, Sara heeft bezoek gekregen van haar moeder en zus uit Marokko. Moeder Abida en zus Latifa blijven drie weken, tot Sara's baby geboren is. Latifa vindt het leuk in Nederland, want ze houdt van de schone straten en de winkels. Maar Abida vindt het niet fijn in Nederland. Dat slechte weer! Wat is het hier koud! En die harde wind de hele dag, bah! En de Nederlandse vrouwen! Ze fietsen op straat en ze dragen geen hoofddoek. Abida is verbaasd over de Nederlandse vrouwen. Wat een gekke vrouwen! En die Nederlandse mannen! Ze wandelen met hun baby in de kinderwagen! Sara moet lachen om de verbazing van haar moeder. Ze kan het wel begrijpen. Europa is heel anders dan Afrika, mama, zegt Sara. Er is meer vrijheid hier. En mannen en vrouwen zijn gelijk, want ze hebben dezelfde rechten en plichten. In Europa zijn de man en de vrouw samen de baas. En dochters hebben hier dezelfde rechten en plichten als zonen. Ik vind het gek, zegt Abida. Bij ons in Marokko zijn zonen belangrijker. Dat vind ik nou gek, zegt Sara. Gelukkig woon ik daar niet meer.

Op kerstavond, 24 december, is in het ziekenhuis Sara's baby geboren. Het is een meisje en ze is gelukkig helemaal gezond. Farid heeft het baby'tje in zijn armen genomen en alles heel precies geteld: twee handjes, tien vingertjes, twee voetjes en tien teentjes. De volgende ochtend belt hij zijn vader in Marokko. Dag vader, zegt Farid. Ik ben vannacht ook vader geworden. Sara heeft een dochter gekregen. Ze weegt 3000 gram en we noemen haar Siham. Een meisje? zegt zijn vader. Geen jongen? Wat jammer! Helemaal niet jammer, zegt Farid. Fijn. We zijn gelukkig met ons meisje. O, zegt de vader van Farid. Gefeliciteerd! Hoe gaat het met Sara? Alles goed, zegt Farid. Een beetje moe natuurlijk, maar dat is normaal. En hoe gaat het met de baby? vraagt de vader van Farid. Met de baby is ook alles goed, zegt Farid. Ze heeft een mooi neusje, een schattig mondje en twee lieve oortjes. Mooie kleine zwarte haartjes, en een perfect rond hoofdje. Ze heeft twee armpjes, twee handjes en tien prachtige vingertjes. En twee lekkere dikke beentjes, twee kleine voetjes en tien piepkleine teentjes. Gelukkig, zegt de vader van Farid. Want grote voeten is niet mooi voor een meisje.